Prvi planinar iz vojvodjanske ravnice bio je dr Radivoj Simonovic, rodom iz Starih Ledinaca, lekar po profesiji, covek izuzetno sirokih interesovanja, koji se aktivno poceo baviti planinarstvom devedesetih godina XIX veka. Proucavao je geologiju, geografiju, botaniku, zanimao se za etnografiju i etnogenezu naseg naroda. Bio je odlican poznavalac Velebita i krasa. Autor je preko 15000 primeraka izuzetno lepih i kvalitetnih fotografija koje su zauzele znacajno mesto u mnogim monografijama, naucnim studijama i knjigama istaknutih domacih i stranih naucnika (J. Cvijic, Dj. Degen, D. Hirc). Zacetnik planinarskog pokreta u Novom Sadu bio je dr Dusan Spirta koji je jos pre I svetskog rata okupio oko sebe mnoge ugledne ljude tadasnjeg Novog Sada i organizovao brojne izlete u Frusku goru u cilju njenog upoznavanja i uzivanja u njenim lepotama. Prvi svetski rat je doneo prekid u razvoju planinarskog pokreta, i 1919. godine je organizovan prvi posleratni izlet u Frusku goru. Inicijator je bio dr Dusan Spirta, a nakon njegovog odlaska u Beograd 1920. godine, inicijativu preuzima Petar Dedjanski koji je sa dr. Spirtom planinario jos pre I svetskog rata. Dr Spirta je bio ucitelj u planinarenju i Vasi Stajicu koji se odusevljeno pridruzio novosadskim planinarima posle I svetskog rata, a koji se i pre toga bavio planinarenjem. Oko Petra Dedjanskog se (pored Vase Stajica) okupljaju ugledni gradjani Novog Sada: dr Ignjat Pavlas, advokat i istaknuti politicar tokom i nakon I svetskog rata, Kosta Kapamadzija, zamenik direktora Narodne banke, Gaja Gracanin, cinovnik finansijske direkcije, Josif Pakvor i mnogi drugi koji su cinili jezgro organizovanog planinarskog pokreta Novog Sada i cele Vojvodine.
Inicijative Srpskog planinarskog drustva iz Beograda o osnivanju podruznice u Novom Sadu nisu naisle na podrsku novosadskih planinara koji su cesto na svojim izletima diskutovali o mogucem samostalnom organizovanju. Definitivna odluka o osnivanju prve planinarske organizacije u Novom Sadu i Vojvodini doneta je na Masnoj cupi, kod istoimenog fruskogorskog izvora u blizini Bukovca, 6. maja 1924. godine. Iste godine, na Osnivackoj skupstina doneta je odluka da naziv drustva bude Planinarsko drustvo Fruska gorakoje je prethodnik danasnjeg Planinarsko-smucarskog saveza Vojvodine (PSSV). Za prvog predsednika izabran je dr Ignjat Pavlas, kao najaktivniji tadasnji novosadski planinar i vodja planinarskog pokreta. U njegovu cast, 26. novembra 2000. godine, drugi po visini vrh na Fruskoj gori dobio je naziv Pavlasov cot.
Novosadski planinari su odmah nakon osnivanja drustva ispoljili izuzetne organizacione sposobnosti i razvili siroke aktivnosti pocev od rada na izgradnji planinarskih domova (1926. g. na Zmajevcu, 1927. g. na Osovlju), preko aktivne izdavacke delatnosti (karta Fruske gore u razmeri 1:75000, reklamno propagandne brosure, razglednice, knjiga o Sremskim Karlovcima), do organizovanja podruznica u unutrasnjosti (preko 50), sto je dovelo do omasovljenja clanstva tako da je drustvo bilo trece po broju clanova izmedju dva rata. Pri drustvu Fruska gora osnovana je i zimsko sportska sekcija. II svetski rat je surovo prekinuo rad planinara. Tokom rata unisteni su svi planinarski objekti na Fruskoj gori, a mnogi planinari su izgubili i svoje zivote.
Pre II svetskog rata postojalo je u Novom Sadu jos jedno drustvo Prijatelj prirodekoje je u pocetku bilo podruznica istoimenog drustva iz Sarajeva. Oba drustva (Fruska gora i Prijatelj prirode) su se posle II svetskog rata po nalogu vlasti prikljucile Planinarskom odboru Fiskulturnog odbora Vojvodine, ali uz veliko negodovanje ovih drustava. Na Skupstini Planinarskog odbora 1946. g. za predsednika odbora je izabran Josif Pakvor, istaknuti predratni planinar. Radi se na osnivanju planinarskih odbora i kasnije Planinarskih drustava u Vojvodini, zapocinje aktivan rad na adaptaciji i osposobljavanju planinarskih domova i pocinje omasovljivanje clanstva. 1954. godine je osnovan Pokrajinski odbor Planinarskog saveza Srbije za Vojvodi