Jos jedna od uobicajenih turistickih poseta Sofiji i u prolazu bulevarom Tolbuhina, pozdrav starim prijatelju iz Bugarskog turistickog saveza, drugu Kotevu, donece leta 1969. godine istorijsku prekretnicu u razvoju orijentacionog sporta u Vojvodini i Srbiji. Tog posetioca, legendarnog vojvodjanskog planinarstva, istrazivaca i novinara, drug Kotev ce odvesti na kraci izlet u Velin grad gde se odrzavalo orijentaciono stizanije socijalistickih zemalja pod nazivom Druzba i mir. Nas posetioc zajedno sa reprezantavticima Sovjetskog saveza, Istocne Nemacke, Cekoslovacke, Poljske, Rumunije, Madjarske i Bugarske, krenuce na trening sa nekom cudnom i nemom kartom, razmere 1:10000 da potrazi koju crveno belu prizmu. Taj znatizeljni putnik nebeskih visina, ali i zaljubljenik u kartu i busolu, niko drugi do, prepoznacete Radivoj Kovacevic Frajlih. Prvi casovi kretanja, kako mi je pripovedao Radivoj, ratne 99te behu kao u kosmaru koji te zadesi nakon ludih sremskih noci.Stalno bi odlazio negde dalje od trazene kontrole, pa se vracao, pa opet malo bolje zagledao u tu mutavu kartu koja i pored mnostva crtica, izohipsi, rupa ama bas nista nije kazivala. Nije nas proslavljeni as navikao da kontrola i kontrolor nisu lepo postavljeni kod Perine pecine, a moze malo i pred sam ulaz pa da oni sto redje dodju u Frusku i da je mimoidju. Ili lepo, na koti 303, pa na Jegerovom izvoru ili kod kucice na Vilinoj vodici ili tu, u kestenovima pored Vage. Tu je Radivoj shvatio koliko nas jos uvek planinarske gojzerice u kojima smo se takmicili u orijentaciji po brdima usporavaju, koliko su nam noge teske da krenemo trasom kojom su Skandinavci a za njima i mnogi drugi u svetu, odavno posli. Na tom takmicenju u Bugarskoj, ukazao mu se jedan novi horizont i iskrslo jedno novo pitanje: zasto ne bismo i mi tako mogli?. Zar ne bismo i mi u nasem sistemu ekipnog takmicenja da u ekipi od tri clana organizujemo i pojedinacno takmicenje pa bismo zapravo u ekipi imali tri vodje tri odlicna znanca orijentacije.
Iste godine, vec i jeseni, pristize na adresu PSSV poziv za orijentaciono takmicenje u Bugarskoj povodom proslave velike oktobarske revolucije, pod nazivom Kup Pobede. Na put polaze Djordje Vukovic, vrsni vodja ekipa Strazilova iz Sr. Karlovaca i Akademika iz N. Sada sa svoja dva clana: Pekanovic Franjom i Zatezalom Predragom, sa trenerom i vodjom puta Radivojem Kovacevicem. U tom vozu za Sofiju, Rada je morao da odrzi i jedan skraceni kurs iz topografije jos neiskusnom trecem clanu (pratiocu) ekipe, a aktivnom srednje prugasu Vojvodine, Predragu Zatezalu. Intezivni kurs iz orijentacije se odigrava pod zamracenim prozorima kupea drugog razreda Balkan ekspres a, jer se nasa zastarela pedesetica i nova specijalna sportska desetica morala skrivati od drzavnih organa ciji propisi nisu dozvolili ni iznosenje ni unosenje bilo kakvog kartografskog materijala, sem turistickih i auto karti.
Prvi nastup nasih orijentiraca na pojedinacnom nordijskom takmicenju nije prosao sa trofejom u vidu fenjera...Djordje, izvanredno kondiciono spreman i lucidan majstor u tumacenju svake izohipse se plasirao na 11. mesto i kao najbolji strani takmicar osvojio veliki pehar koji i danas krasi njegovu bogatu kolekciju sportskih trofeja.
Vec sledece godine u bugarskom gradu Varni, na obali Crnoga mora obreo se Djordje Vukovic uz sponzorstvo udruzenja lovaca i ribolovaca iz Sr. Karlovaca na nezvanicnom pojedinacnom i stafetnom prvenstvu Evrope u orijentaciji. Nije imao vremena za uzivanje na zlatnim pjascima nego je na treninzima sa cehoslovackim reprezentativcima prikupljao nova znanja u taktici i tehnici nordijske orijentacije. Od 76 takmicara iz 43 evropske zemlje u najjacoj takmicarskoj kategoriji M21E, Djordje osvaja 21. mesto. Vec za dva dana u najatraktivnijem delu prvenstva, u trci stafeta, zapocinje velika Djordjetova drama. Rezervni takmicari koji nisu nastupili u prvim reprezentativnim postavama svojih stafeta, sastavice kombinovane stafete. Zapazen svojim rezultatom na pojedinacnoj trci, Djordje se nalazi u postavi sa Cehom i Dancem. Danac kao prva postava izvanredno trci i bolje od svojih drugova iz nacionalne stafete i stize na cilj prvi, predajuci sa te pozicije stafetu Cehu. Ceh ce nesto slabije trcati i trecem clanu Djordju Vukovicu predati palicu tek sa sedmom mestu. Na prvu kontrolu, Djordje stize sam, verujuci da je velika grupa trkaca, sto je samo nekoliko minuta pre njega krenula, vec odmakla. No kontrolor sa radoscu saopstava Batko kterisem. Neverujuci Djordje uzima od kontrolora spisaki takmicarai utvrdjuje da je zaista stigao prvi. Trku nastavlja u velikom stilu ne prepustajuci pocetno vojstvo sve do predposlednje i do poslednje kontrole, smestene tik uz cilj sa koga je doprla muzika i glas spikera. Odlucuje se za varijantu prolaska kroz gustis umesto zaobilaznicom oko njega koja je bila cetiri puta duza, racunajuci da ce u ovoj tamno zelenoj zoni pronaci neki koziji prolaz, kakve je kod nas nalazio, skratiti put i osigurati pobedu. Nazalost od tajnog tunela nije bilo nista i uz velike muke, kroz trnje premoscava ovu deonicu. I pored ove odiseje po siprazju, njegova celna pozicija se pomerila samo za dva mesta u odnosu na vodeceg sovjeta i drugog cehoslovaka. Ali maleri se nastavljaju. Na ciljnoj deonici, gde se u samom finisu trke retko desavaju drame koje vidjamo na atletskim stazama, rezigniranog Vukovica pristize reprezentativac Madjarske. I pored gromkog navijanja prisutne publike Gundi, Gundi, Gundi.. jer je Djordje po izgledu licio na tada najpopularnijeg bugarskog fudbalera Georrgija Asparuhova Gundija, madjar je na liniji cilja bio za patiku bolji.